عکس های جدید

 

پاسخ به حواشی از سوی مهران مدیری

مهران مدیری گرچه سابقه تئاتری دارد، محبوبیت خود را مدیون تلویزیون است.

 محبوبیتی که این روزها صرف ساخت سریال‌ برای شبکه خانگی می‌شود؛ هرچند ساخته‌های او در شبکه خانگی با حواشی روبه‌رو بوده‌است. چرا که همواره این نگرانی مطرح می‌شد که مبادا ساخت سریال ویلای من ناتمام رها شود، به‌خصوص اینکه این روزها خبر از ساخت سریال جدید «شوخی کردم» توسط او مطرح شده‌است. پخش سریال‌های«ساعت خوش»، «پاورچین» و «نقطه‌چین» آغازی بر محبوبیت این بازیگر 52ساله بود. با این حال او پس از درگیری‌اش با شبکه 3سیما به‌دلیل عدم‌پخش سریال «قهوه تلخ» در سال 1389 به ساخت سریال‌های طنز برای شبکه خانگی روی آورد. با این حال جای خالی او در تلویزیون نکته‌ای است که همواره به آن اشاره می‌شود و مسئولان هم در این‌باره ترجیح می‌دهند که سربسته توضیح بدهند. چندی پیش درنشست خبری شبکه 3 با اهالی رسانه مجید زین‌العابدین، مدیر شبکه 3سیما درباره حمایت این شبکه از هنرمندان محبوب تلویزیون ازجمله مهران مدیری و رضا عطاران اظهار کرد: تلویزیون نسبت به گذشته خیلی رشد کرده است. همین امسال نیز مخاطب برنامه‌های شبکه 3 نسبت به سال گذشته رشد بیشتری داشته است و سریال‌هایی اکنون پخش می‌کنیم که سطح خیلی خوبی دارند. این هنرمندان نیز به هر حال در شبکه نمایش خانگی کار می‌کنند. سریال قهوه تلخ که از ساخته‌های این کارگردان و بازیگر است، علاوه بر درگیری‌اش با شبکه 3با مشکلات غیرقابل پیش‌بینی مواجه شد. ابتدا حاشیه‌هایی بر موسیقی تیتراژ سریال وارد شد که چرا خبری از اسم سازنده اثر نیست، پس از آن اعتراض‌ها به عدم‌تعهد گروه به قرعه‌کشی و جوایز مخاطبان کشانده شد و در نهایت هم اواخر سال 1391مهران مدیری با مخاطبان خود طی یک ویدئو به گفت‌وگو نشست و از آنها معذرت‌خواهی کرد.

این معذرت‌خواهی همزمان با ساخت سریال ویلای من بود. این سریال که باز در شبکه خانگی پخش می‌شد در نهایت نیمه تمام ماند تا او به سراغ پروژه شوخی کردم برود. این مجموعه شامل آیتم‌های نمایشی کمدی است و به شوخی با مسائل روز اجتماعی از جمله شوخی با پربیننده‌ترین برنامه‌های ماهواره‌ای براساس نوشته‌های خشایار الوند و امیر مهدی ژوله و حمید برزگر می‌پردازد.

اگر به دی‌ماه سال 1389برگردیم به آیتم‌هایی از ساخته‌های مهران مدیری می‌رسیم که با مسائل روز و برنامه‌های ماهواره‌ای شوخی کرده بود. پخش آیتم‌های «بمب‌خنده» باعث شد که مهران مدیری که همواره از گفت‌وگو با رسانه‌ها دوری می‌کند، باز به انتشار بیانیه دست بزند و اعلام کند که قرار نبوده که این آیتم‌ها پخش شود و پخش آن را با مقاصد خاصی مرتبط اعلام کند. پخش این ‌آیتم‌ها که مجوز لازم را نداشت یاد‌آور پخش نسخه قاچاق 3قسمت آخر سریال قهوه تلخ است که باعث مطرح شدن شایعه‌ای مبنی بر عدم‌پروانه نمایش به قسمت‌های جدید قهوه تلخ شود. همان زمان مدیر دفتر همکاری‌های سمعی و بصری نمایش خانگی وزارت ارشاد اعلام کرد که بحث قاچاق 3قسمت آخر قهوه‌تلخ باید کاملا بررسی و نتیجه آن مشخص شود. حواشی‌ای که سر سریال‌های قهوه تلخ و بمب خنده پیش آمد باعث شده مهران مدیری از طریق روابط عمومی خود اعلام کند که تهیه‌کننده آخرین قسمت ویلای من با اهدای به‌موقع جوایز و پخش وسیع و منظم خود توانسته نظر مردم را به‌دست آورد. در حقیقت اعلام این خبر راهی برای به‌دست آوردن اطمینان طرفدارانی است که پیش از این در قهوه تلخ و ویلای من بابت ادامه سریال و جوایز نگرانی‌هایی را احساس کرده بودند. به هرحال، سریال جدید شوخی کردم‌ به‌زودی روانه بازار خواهد شد و ادامه یا انصراف تهیه‌کننده از ساخت یک سریال را استقبال مخاطب تعیین می‌کند.

وبسایت رسمی سریال شوخی کردم...!بــــــــــــــزودی...!

خوانندگان محترم این پست جهت آمادگی و اعلام آدرس وبسایت رسمی سریال شوخی کردم گذاشته شده است.

بزودی می توانید از طریق جست و جو آدرس http://www.shookhikardam.tv/ به وبسایت رسمی سریال شوخی کردم...! مراجعه بفرمایید


 

گفت وگو با سیامك انصاری و علی لك پوریان در خصوص سریال جدید شوخی کردم

 

مهران مدیری تصمیم به ساختن یك سریال آیتمی گرفته است. شاید برخی بخواهند با بی تفاوتی از كنار این خبر بگذرند ولی نگاهی به وضعیت طنز تلویزیونی و به ویژه آثاری كه با قالب آیتم تولید می شوند، اهمیت این تصمیم مدیری را بیشتر نشان می دهد. باز شاید عده یی از سپری شدن دوران طنزهایی با این قالب سخن بگویند اما واقعیت این است كه اگر یك نفر در این دوران بتواند این قالب بدنام شده و شكست خورده را احیا كند، مهران مدیری است. مردی كه درخشان ترین طنزهای آیتمی تلویزیون را ساخته و اصلااز این طریق به شهرت رسیده است. به همین دلیل با دو تن از همراهان او سر صحنه «شوخی كردم» به گفت وگو نشسته ایم. سیامك انصاری و علی لك پوریان. اولی نقش های اصلی بسیاری از سریال های مهم مدیری را بازی كرده و دومی علاوه بر بازی به عنوان مدیرتولید هم در كنار مهران مدیری بوده است.
    
    آقای انصاری، بازی تان در ویلای من نشان داد تلقی كسانی كه معتقد بودند اگر از انصاری نگاه كردن به دوربین را بگیری، دست و پایش بسته می شود، اشتباه بوده است. آنجا مشخص است كه شما برای نقش هدایت شخصیت پردازی دارید. حالاكه مهران مدیری تصمیم به ساخت آیتم گرفته و باید نقش های متنوعی بازی كنید، روند ایفای نقش و طراحی شخصیت چگونه است؟
    انصاری: خیلی متفاوت است. هر آیتم دو، سه دقیقه یی داستان خودش را دارد. شما دیگر نمی توانید دائم توی دوربین را نگاه كنید. البته این طراحی مثل ویلای من یا قهوه تلخ نیست ولی پلان خودش را دارد و شما با یك پیش زمینه یی سراغ آن نقش می روید.
    
    برخی معتقدند در كار آیتمی همین كه بازیگر تیپ ساز باشد، كافی است. این را قبول دارید؟
    لك پوریان: به نظرم درست تر این است كه بگوییم بازیگر آیتم باید بتواند در كمترین زمان یك تیپ/ شخصیت را خلق كند.
    
    این یعنی هر بازیگر طنزی لزوما در آیتم موفق نیست؟
    
    لك پوریان: دقیقا. بازیگر آیتمی خیلی فرق دارد. این به تجربه هم ثابت شده است. در این چند سال دیدیم آیتم سازی كسانی كه این كاره بودند و در این عرصه تجربه داشتند، موفق شد. مثل حرف تو حرف. یعنی بازیگران موفقی كه كار آیتم هم انجام می دادند. ولی بازیگرانی داشتیم كه خیلی خوب بودند ولی چون این تجربه را نداشتند، نتوانستند موفق شوند. نهایتا دیده شدند.
    
    با این توضیح ها بازگشتن مهران مدیری را به طنز آیتمی تصمیم درستی می دانید؟
    انصاری: بله. الان كار آیتم خیلی بهتر جواب می دهد. می بینید كه بیشتر بچه های این گروه هم كسانی هستند كه با آیتم شروع كردند. اوایل دهه هفتاد هم خیلی ها كه الان سوپراستار سینما هستند، دوست داشتند در آیتم كار كنند. هر كسی هم بگوید نه، دروغ گفته است. یادم هست حتی بازیگران تئاتر به كارهای آیتمی می آمدند و باز به تئاتر برمی گشتند.
    آن زمان كارهای آیتمی ویترین خوبی بود. همه منتظر بودند شب پنجشنبه بیاید و بنشینند ساعت خوش تماشا كنند. در طول هفته هم موضع صحبت همان قطعه های نمایشی و تكیه كلام ها بود.
    
    انصاری: بله. بازیگرانش خیلی دیده می شدند. این وضعیت درباره موجی كه با ساعت خوش راه افتاد هم صادق است. ما سال 73 از خواستگاری تا ازدواج را با حسین رفیعی و تعدادی از دوستان كار كردیم. بعد هم گل های 77 و جمعه بازار و... در ادامه بچه ها رفتند حرف تو حرف را كار كردند. فكر می كنم آخرین كارهای موفق آیتمی حرف تو حرف و سیب خنده بودند. همان ویترین اصطلاح درستی است. شاید چندان توانایی بازیگری هم نشان داده نمی شد ولی شما می توانستید بگویی كه این كاره اید.
    
    خب این صحبت ها متعلق به زمانی است كه كلادو كانال تلویزیونی داشتیم. الان به نظرتان آیتم جذابیت دارد؟
    لك پوریان: اتفاقا من معتقدم الان آیتم نه تنها كهنه نشده بلكه ضرورتش خیلی هم بیشتر احساس می شود. شما می بینید در دنیای امروز قطعه های زیبای موسیقی یا تكه های جالب صد فیلم را دانلود و تماشا می كنند. از همین جا مشخص می شود مخاطب امروز چه روحیه یی پیدا كرده است. دوست دارد تكه های جذاب آثار هنری را در همان حد چند دقیقه و ترجیحا با آغاز و پایانی مناسب ببیند.
    
    انصاری: بد نیست استقبالی را كه از سی دی شوخی با برنامه های ماهواره یی شد، به یاد آوریم. برخی مخاطبان و طرفداران آن برنامه، نوجوانانی هستند كه اصلاساعت خوش را ندیده اند ولی هنوز از كاری با این قالب استقبال می كنند.

    
    لك پوریان: تقریبا همه آن را دیده اند. به نظرم اگر یك جامعه آماری دقیق داشتیم و امكان انجام تحقیق برای یافتن درصد مخاطبان آن سی دی وجود داشت، احتمالااز نظر درصد بینندگان در كتاب گینس ثبت می شد.
    
    انصاری: در تمام كارهای غیرآیتمی این گروه، از پاورچین تا ویلای من، باز دیده ایم كه مردم تكه هایی را به خاطر دارند. همان نكته یی كه علی گفت. شما ببینید یك تكه هایی جدا می شود و می رود روی اینترنت. پس مردم سكانس هایی را كه به شكل آیتم است، خیلی دوست دارند. فكر می كنم نویسندگان ما هم در مسیرشان به این نتیجه رسیدند. ویلای من یك نخ تسبیح باریك داستانی داشت و سكانس های بانمكی كه با آن نخ به هم وصل می شدند.
    
    پس چرا در دوره یی كار آیتم رها شد؟
    انصاری: فكر می كنم تصمیم مدیران بود. در واقع تلویزیون در مرحله یی تصمیم گرفت سریال بسازد وگرنه هیچ چیزی دوره اش تمام نمی شود. شاید به شكل مقطعی این اتفاق بیفتد ولی در نهایت ادامه می یابد.
    البته خود فعالان این عرصه هم در دوره یی كنار رفتند و تلقی از كار آیتمی به همان شكل سنتی اش باقی ماند. یعنی یك كار ارزان با روند تولید سریع. من امروز سر ضبط یكی از آیتم ها حاضر شدم كه آقای انصاری هم در آن بازی داشت. كل آیتم سه دقیقه نمی شد ولی ضبطش یك ساعت و نیم زمان برد. متاسفانه در كار كسانی كه بعد از چهره های شاخص كار آیتمی وارد این عرصه شدند، این میزان سختگیری دیده نمی شود.
    
    انصاری: آیتم اصلااز اینجا استارت خود كه برنامه سازان می گفتند، هزینه یی ندارد. دو تا میز و صندلی و یك مبل می گذاریم اینجا و می شود اتاق. دو تا میز هم آن طرف می گذاریم و می شود اداره. واقعا هم هزینه یی نداشته. یادم هست سال ها پیش برای تولید كاری با غفوریان، شفیعی جم، لولایی، موفق، رفیعی و... به بندر انزلی رفته بودیم. برای آن كار لباس ها را به شكل عدلی می خریدند. من از دور لباس ها را دیدم و گفتم مگر این برنامه برای عید نیست پس چرا لباس مشكی خریده اند؟ بیژن گفت، نمی دانم. نزدیك كه شدیم دو میلیارد مگس از روی لباس ها بلند شد. یعنی نگاه این جوری بود. هیچ خرجی نمی كردند. كارگردانی هم نمی خواست. همان جا و سر صحنه سوئیچ می كردند. این دیدگاه كلی سرمایه گذاران بود. به نظرم همان روند منجر به نابودی اش شد. چون خود برنامه سازان ارزشی برای كارشان قائل نبودند. شما اینجا می بینید چه دكورهایی زده اند. چه دوربین ها و سیستم مونتاژی خریداری شده. یك تیم نویسنده هم هست كه می نویسد و متن هایشان با سختگیری خوانده می شود. پس شما اگر تصمیم بگیرید آیتم خوب بسازید، خوب می شود.
    
    آقای لك پوریان، شما مدیرتولید سریال های اخیر مهران مدیری هم بوده اید. در این مقام تفاوت كار سریال با آیتم چطور است؟ صحبت از شصت بازیگر اصلی است و متن هایی كه به تناوب نوشته می شوند و احتمالاهریك ضرورت های خاص خود را دارند.
    لك پوریان: آن طور كه به نظر می رسد سخت نیست. اینجا آیتم های ثابتی داریم كه فقط قصه هایش فرق می كند. البته در كنارش آیتم های متفاوت هم هست ولی از نظر دشواری مثلابا قهوه تلخ قابل مقایسه نیست. اینجا شصت بازیگر با هم آفیش نمی شوند.

    
    انصاری: قهوه تلخ از نظر تولید دشوارترین كار ما بود.
    
    آیتم های تدوین شده را دیده اید؟
    لك پوریان: من دیشب سه چهارتایش را دیدم و خیلی خندیدم. به نظرم مخاطب خیلی دوستش خواهد داشت. چون موضوعش، مشكلات روز است. به همین دلیل به استقبال از این مجموعه خیلی خوش بینم.
    
    آقای انصاری شما چطور؟
    انصاری: من هم دیدم. خیلی خوب بود و البته خوشبینم.

بازگشت نصرالله رادش به کارهای آیتمی آقای مدیری

 

بعداز چندین سال متوالی آقای نصرالله رادش به آغوش گرم مهران مدیری بازگشت.

گزارش کافه سینما از پشت صحنه شوخی کردم

پشت پرده‌ی آخرین ساخته‌ی مهران مدیری چه می‌گذرد؟  برای رسیدن به لوکیشن «شوخی کردم» باید تا ته تهران بروید! آنقدر بروید که در ‌‌نهایت کوه‌ها مانع پیش رفتن‌تان شوند.

گرچه در اواخر مسیر فکر می‌کنید راه را اشتباه آمده‌اید اما وقتی از دور قلعه‌ی جدید مهران مدیری را می‌بینید، متوجه می‌شوید که همه چیز برای رسیدن به این مکان هیجان‌انگیز، درست پیش رفته. نکته‌ی دیگر اینکه باید تمام ذهنتان را از تعریف یک محل تصویربرداری در اینجا تغییر دهید چون هیچ چیزش به آنچه مرسوم و متداول است، شباهت ندارد. مدیری این بار به بخش دور افتاده و البته خوش آب و هوایی از تهران رفته که به تنهایی قادر است لوکیشن‌های متعدد و بی‌شباهت به همدیگر را در اختیارش قرار دهد بی‌آنکه نیاز باشد گروه را در نقاط مختلف شهر به حرکت درآورد.

 

 

«شوخی کردم» به عنوان یک مجموعه‌ی طنز با نگاهی انتقادی به مسائل مختلف نگاه می‌کند، بی‌آنکه جهت‌گیری سیاسی داشته باشد. امروز که برای تهیه‌ی گزارش به اینجا آمده‌ایم، قرار است یکی از جذاب‌ترین آیتم‌های کار که مربوط به تحریم داروست، ضبط شود. موضوعی که یقینا برای مخاطب هم جذاب خواهد بود در کنار اینکه با بازی خوب سیامک انصاری و با گریمی کاملا متفاوت نیز همراه شده است. گروه پس از یک بار تمرین، شروع به ضبط می‌کند و در مدت زمان اندکی موفق می‌شود به آنچه ایده‌آل کارگردان است، برسد و سراغ بخش دیگری از متن برود. اما نکته‌ی قابل توجه این است که پشت صحنه‌ی کار، به رغم اینکه افراد زیادی در آن رفت و آمد دارند، نظم چشمگیری دارد. شاید فکر کنید پشت صحنه‌ی کارهای مدیری به خاطر طنز بودنشان، هیاهوی زیادی دارد، اما وقتی ساعاتی را با این گروه می‌گذرانید متوجه می‌شوید، همه چیز بیش از حد تصور سرجای خودش قرار دارد و آرام است.

زمان برداشتی که مدیری از این پلان دارد شاید یک پنجم زمانی باشد که کارگردانان در پروژه‌های دیگر صرف چنین کاری می‌کنند و این واقعاً جالب توجه است. «شوخی کردم» برخلاف کارهایی که در این چند سال از مهران مدیری دیده‌ایم داستان دنباله‌داری ندارد و به شکل آیتمی است‌‌ همان گونه که در دهه‌ی ۷۰ «ساعت خوش» ساخته شده بود و مردم هم از آن استقبال کردند. اما تفاوت این کار با سایر آثار متداول طنز به همین جا ختم نمی‌شود و در تدوین، تیتراژ و... هم با نوآوری‌های متعددی روبه رو خواهیم بود. نوآوری‌هایی که پیشنهاد می‌کنیم اگر علاقه‌مند به دانستن آنها هستید، حتما این گزارش را دنبال کنید و از زبان تدوینگر، نویسندگان و تعدادی از بازیگران «شوخی کردم» آنها را بخوانید. برزو ارجمند، رابعه اسکویی، امیرمهدی ژوله، خشایار الوند، بیژن بنفشه‌خواه، علی لک‌پوریان (مدیر تولید) و امیر ادیب‌پرور (تدوینگر) ازجمله عوامل این مجموعه‌ی طنز هستند که در ادامه با آنها گفت‌و‌گو کرده‌ایم تا از چگونگی «شوخی کردم» برایمان گویند و از دلیل حضورشان در این مجموعه.

با امیرمهدی ژوله و خشایار الوند

تلویزیون ما را نخواست

امیرمهدی ژوله و خشایار الوند نویسندگان ثابت کارهای مهران مدیری باقی مانده‌اند و در کارهای اخیر او فیلمنامه نوشته‌اند. این بار آنها نوشتن آیتم‌های کوتاه را تجربه‌ کرده‌اند. حرف‌های آنها درباره‌ی این شکل جدید و دلیل دوری از تلویزیون جالب است.

متن‌هایی که برای «شوخی کردم» می‌نویسید، چگونه کنار هم قرار می‌گیرند و توزیع می‌شوند؟

امیرمهدی ژوله: فاز اول این کار قرار است در ۱۸ مجموعه توزیع شود که هر کدام یک د‌ی‌وی‌دی ۲ قسمتی هستند با مدت زمان ۸۰ دقیقه و هرکدام‌شان یک عنوان دارد، عناوینی مانند: ازدواج، اعتیاد، تلویزیون، اقتصاد و... که در هر کدام به یک موضوع اجتماعی می‌پردازیم و در آنها نقد رفتارهای اجتماعی را داریم. این مجموعه به شکل آیتمی است و قصه‌ی دنباله‌داری، ندارد. البته خیلی با تعریفی که از آیتم داریم نیز، مطابقت ندارد بلکه کولاژی از شوخی با موضوعات مختلف است. همچنین ۷۰ درصد آیتم‌های کار ثابت و بقیه‌ی آنها متفرقه هستند.

گروه نویسندگان این مجموعه چند نفره است؟

ژوله: ما ۴ نویسنده ثابت هستیم یعنی من، خشایار الوند، حمید برزگر و الهه زارع‌نژاد و دوستان مطبوعاتی هم به ما کمک می‌کنند و برخی از آیتم‌های کار را آنها نوشته‌اند در کنار اینکه اگر ایده‌ای هم داشته باشند، با ما در میان می‌گذارند. محمد صفاجویی، مسعود مرعشی و امیر وفایی، سه نفر از این دوستان هستند. اما حجم بیشتر کار را ما ۴ نفر می‌نویسیم.

چقدر برای نگارش فیلمنامه زمان گذاشتید؟

ژوله: ما ابتدا یک طرح کلی به وزارت ارشاد دادیم و پس از آن کار را شروع کردیم و الان ۲ ماه است که مستقر شده‌ایم. برای شروع هم، فیلمنامه‌ی دو مجموعه را نوشته و در واقع جلو بودیم؛ اما در حال حاضر که باهم صحبت می‌کنیم نگارش متن با تصویربرداری همزمان انجام می‌شود. البته با شروع کار تغییراتی هم در فیلمنامه داشتیم و برخی از آیتم‌ها را با اینکه دکورش را هم زده بودیم، نساختیم چون در طول کار متوجه شدیم نتیجه‌ی دلخواه را از آن نمی‌گیریم. گاهی هم در همین آیتم‌های ضبط شده، تغییراتی اعمال کرده‌ایم تا به ایده‌آل آقای مدیری برسیم.

خط قرمز‌ها برای ساخت چنین کاری در شبکه‌ی خانگی کمتر از تلویزیون است؟

ژوله: نه، اصلا تفاوتی ندارد. ما در شبکه‌ی خانگی هم با رعایت خط قرمزهای تلویزیون کار می‌کنیم؛ از نحوه‌ی آرایش و لباس پوشیدن خانم‌ها گرفته تا شوخی‌ها در حالی که فکر می‌کنم فضای سینما از این دو جا باز‌تر باشد. ما در این سال‌ها آنقدر خط قرمز‌ها را رعایت کرده‌ایم و با آنها آشنا شده‌ایم که خودسانسوری در ما درونی شده و با ملاحظه‌، فیلمنامه‌هایمان را می‌نویسیم. در کنار اینکه آقای مدیری هم بیشتر مراقب اوضاع هستند تا برداشت اشتباهی به وجود نیاید که بخواهد مشکل‌ساز شود.

پس به چه دلیل دیگر با تلویزیون همکاری ندارید؟

ژوله: بپرسید چه اتفاقی افتاده که تلویزیون این همه هنرمند را از دست داده چون تنها گروه ما نیست که چند سال است در تلویزیون حضور ندارد. زمانی که ما با تلویزیون برای پخش «قهوه‌ی تلخ» به تفاهم نرسیدیم، تصمیم گرفتیم ایده‌مان را برای پخش در شبکه‌ی خانگی اجرایی کنیم چون از زمان ساخت «فضانوردان» و «گنج مظفر» تصمیم داشتیم این کار را انجام دهیم که شرایط‌اش مهیا نمی‌شد ولی همیشه وسوسه انجامش را داشتیم. البته کارکردن برای تلویزیون هم همیشه وسوسه برانگیز است چون شما می‌دانید با این کار، در خانه‌ی همه‌ی مردم حضور دارید؛ اما متاسفانه موضع‌گیری‌های غلط این چند سال اخیر، باعث ایجاد فاصله میان ما با مخاطبان شده. واقعیت این است که ما با تلویزیون مشکلی نداریم و اگر پیشنهادی شود، استقبال می‌کنیم.

خشایار الوند: در مورد تلویزیون، نکته‌ی دیگری هم وجود دارد و آن این است که ما برای کار در این رسانه انتخاب نمی‌کنیم، بلکه انتخاب می‌شویم. یعنی یکی تهیه‌کننده یا کارگردان سراغ ما می‌آید و می‌پرسد چه طرحی دارید یا اینکه خودشان طرحی دارند و پیشنهاد نگارش آن را به ما می‌دهند. مشکل دیگری که در این سال‌ها برای ما وجود داشته، مطرح شدن این شایعه بود که دستمزدهای ما نجومی است و به همین دلیل کسی از طرف تلویزیون سراغ ما نیامد. دلیل کارنکردن ما اینها بوده وگرنه هیچ وقت فکر نکردیم در لیستی قرار داریم که قرار است کار نکنیم. ولی در سال‌های اخیر، شرایط تلویزیون برای کار کردن خیلی مناسب نبوده و اوضاع اقتصادی مساعدی هم در این بخش وجود نداشته. مشکلی که به شخصه در این سال‌ها با آن روبه رو شدم این بوده که دامنه‌ی خط قرمزهای تلویزیون به نسبت گذشته، تغییر کرده و به سلیقه‌ی مدیران رسیده است! مثلا سریالی که آقای ژوله برای شبکه‌ی تهران نوشت آنقدر تغییر کرده بود که فکر می‌کنم اصلا چیز دیگری شده بود. یا من یک سریال برای عید نوشتم و آن قدر تغییر کرد که نام مستعار روی آن گذاشتم و با اسم خودم کار نکردم چون اصلا متنی نبود که من نوشته بودم. وقتی در متن اینقدر تغییرات ایجاد می‌شود که از دست شما خارج است و پول خوبی هم برای آن دریافت نمی‌کنید دیگر انگیزه‌ای هم برای کارکردن نداریم که خودمان هم بلند شویم و برویم در شورا طرحی را ارائه دهیم و در موردش صحبت کنیم مگر اینکه اتفاقی، کاری پیش آید. مثلا سرکار «پایتخت» این اتفاق افتاد و من محسن تنابنده را در جایی دیدم و توضیح داد که مشغول کاری است و پیشنهاد همکاری داد و من هم بدون اینکه ارتباطی با تلویزیون داشته باشم با خانم غفوری، محسن تنابنده و آقای مقدم همکاری کردم و چند قسمت سریال پایتخت را نوشتم چون مستقیم کار کردن با تلویزیون واقعا سخت شده است.

یعنی دوری از تلویزیون اجباری بوده؟

الوند: تلویزیون یک رسانه‌ی همگانی است که قابل مقایسه با هیچ مدیوم دیگری نیست و هر کسی دوست دارد کارش در ابعاد بزرگ‌تری دیده شود و شکی در آن وجود ندارد. منتها باید شرایط کار هم فراهم شود. من کاری را نوشته بودم که کارگردان سر‌شناسی، سر آن پروژه بوده و من به اعتبار او قبول کردم با دستمزد خیلی کم با آنها همکاری داشته باشم. اما اتفاقی که افتاد یک هفته بعد از شروع کار، کارگردان عوض شد و دوست دیگری که تازه‌کار بود، سر پروژه حاضر شد و من بعد از این جابه‌جایی، نه می‌توانستم درخواست دستمزد بیشتر کنم، نه می‌توانستم جلوی عوض شدن را بگیرم و نه می‌توانستم کار را نیمه‌‌ رها کنم. بنابراین به نوشتنم ادامه دادم و درنهایت از نام مستعار استفاده کردم.

ممیزی و اتفاق‌های پیش‌بینی نشده که به هر حال وجود دارد. برای موفقیت یک پروژه چه روشی دارید؟

الوند: همیشه در کارهایی که موفق بوده، یک تیم خوب حضور داشته و این موفقیت فردی نبوده. شما به عنوان یک فیلمنامه‌نویس خیلی در مورد سرنوشتی که کار پیدا می‌کند، دخیل نیستید چون یک بخش کار در ممیزی برداشته می‌شود، یک بخش‌هایی را تولید نادیده می‌گیرد و... به همین دلیل اگر تیم خوبی وجود داشته باشد آن اثر موفق خواهد شد. گروهی که با هم کار می‌کنیم چندین سال است که دور هم جمع شده و مشکلی بینمان پیش نیامده و اگر هم مسئله‌ای به وجود آید همگی آنقدر گذشت داریم که از آن مسئله به نفع کار بگذریم. ما در محیط دوستانه‌ای فعالیت داریم و همین باعث شده خروجی کار رضایت‌بخش باشد. حتی زمانی که یک تیم نویسندگان بودیم و من، امیر ژوله، برادران قاسم‌خانی و سروش صحت کنار یکدیگر کار می‌کردیم، متن‌های خیلی خوبی می‌نوشتیم و برآیند کار‌هایمان در آن دوره خیلی بیشتر از حالا بود که از هم جدا شده‌ایم. اصولا کار تصویری فردی نیست و تیم مهم است.

جذاب‌ترین بخش کار «شوخی کردم» برای شما چیست؟

الوند: من سال‌های زیادی است که فیلمنامه می‌نویسم اما نخستین بار است که آیتم‌نویسی را تجربه می‌کنم و این روز‌ها مدام در حال کشف کردن هستم و برایم جذابیت دارد و کنجکاوم تا ببینم نتیجه‌ی نهایی چگونه می‌شود. واقعیت این است که در کار آیتم، همه چیز غیرقابل پیش‌بینی است به همین خاطر دوست دارم خروجی کار زود‌تر بیرون بیاید تا نتیجه‌ی کار و عکس‌العمل‌های مردم را ببینم. مسئله‌ی قابل توجه دیگر این است که پس از سال‌ها داستان دنباله‌دار نوشتن، حال باید متنی را بنویسم که این قابلیت را داشته باشد در کوتاه‌ترین زمان ممکن به تصویر کشیده شود. در واقع اینجا ما فرصت کمی برای گل زدن داریم و حق اشتباه نداریم و هر آیتمی نادرست باشد، چه در مرحله‌ی نگارش و چه اینکه حتی ضبط هم شده باشد، بدون تعارف به سطل زباله می‌رود. این موضوع، کار را هم جذاب می‌کند و هم سخت‌تر!

برزو ارجمند

نه گفتن به مدیری سخت است!

برزو ارجمند پس ازتجربه‌ی همکاری با مدیری در «قهوه‌ی تلخ»، «ویلای من» و «شب‌های برره» این بار با «شوخی کردم» فضای جدیدی را تجربه می‌کند.

دلیل حضورتان در «شوخی کردم» چه بود؟

شخص مهران مدیری! اصولا من هر کاری که با آقای مدیری انجام داده‌ام، دلیل‌اش حضور خود او بوده چون در هیچ کدام از آن کار‌ها متنی وجود نداشته که من آن را بخوانم و بر مبنای متن، تصمیم بگیرم و نقش را انتخاب کنم. آقای مدیری کارش را خیلی خوب بلد است و این نوع از کار را خیلی خوب می‌شناسد در کنار اینکه شناخت درستی هم از مردم دارد و این، نکته‌ی خیلی مهمی است.

جدا از مهران مدیری چه ویژگی دیگری در این کار باعث انتخاب شما شد؟

من در این ۱۹ سالی که به عنوان بازیگر فعالیت دارم، تا قبل از «شوخی کردم»، آیتم کار نکرده بودم و به نظرم آمد برای من که کار طنز می‌کنم می‌تواند تجربه‌ی خوب و جالبی باشد و اصولا هم «نه» گفتن به مهران مدیری کار سختی است.

دلیل موفقیت کارهای مهران مدیری را در چه می‌دانید؟

بزرگ‌ترین حُسن آقای مدیری این است که «تصویر» را به معنای کلی آن خوب می‌شناسد. در سینما و تلویزیون شناختن اینکه چه چیزی را می‌خواهید به مردم ارائه دهید، بسیار مهم است. یکی دیگر از قابلیت‌های او هم این است که مردم را خوب می‌شناسد و به همین خاطر هم آثارش مورد استقبال قرار می‌گیرند. بر مبنای همین تجربیات موفق آقای مدیری هر بازیگری دوست دارد با او همکاری کند و من هم از این قاعده مستثنی نیستم.

به جز کارهای مشترک با مدیری، چه دلایل شخصی برای انجام یک کار دارید؟

اگر بخواهم کارهایی را که در این ۱۹ سال در سینما، تلویزیون و تئاترانجام داده‌ام نام ببرم بیش از صد اثر می‌شود اما به شخصه شاید به معنای واقعی از ۱۰ مورد آنها راضی باشم. تنها نکته‌ای که از ابتدا تا به امروز در کار‌هایم رعایت کرده‌ام این بوده که همیشه جلوی دوربین تمام توانم را به کار برده‌ام و با خودم نگفته‌ام این کار متوسط یا ضعیف است و من هم بر همین مبنا کار می‌کنم. کار دیگری هم که انجام دادم این بوده که با مردم خیلی صادق بودم چون بی‌رحمانه‌ترین قاضی دنیا، دوربین است و مردم تو را به وسیله‌ی دوربین قضاوت می‌کنند و به همین دلیل سعی کرده‌ام در تمام کار‌هایم، صداقت را در بازی‌ام، رعایت کنم.

فقط صداقت کافی است؟

صادق بودن، جزو ویژگی‌ها نیست بلکه من این راه را برای خودم انتخاب کرده‌ام. اما آنچه برای یک بازیگر ضروری است، سواد به معنای یک مجموعه است؛ یعنی دقت داشتن به پیرامون و کتاب‌هایی که می‌خوانید، فیلم‌هایی که می‌بینید، مردم اطرافتان و حرف‌هایی که از آنها می‌شنوید و... همه اینها به شما کمک می‌کنند تا گنجینه‌ای در ذهنتان ذخیره کنید و بتوانید از آنها برای نوع شخصیتی که می‌خواهید جلوی دوربین ارائه دهید، استفاده کنید. در کنار اینها فاکتور تجربه هم دارای اهمیت است چون شما هر سالی که در این حرفه پیر می‌شوید این باور را پیدا می‌کنید چقدر با آنجایی که می‌خواهید به آن برسید، فاصله دارید و نمی‌توانید بگویید من به قله‌ی این کار رسیده‌ام چون خاصیت هنر این است که حد و مرزی برای آن وجود ندارد و گسترده است.

متن و فیلمنامه در کار طنز چقدر در کار بازیگر تاثیر دارد؟

اگر شما «قهوه‌ی تلخ» و «پشت کنکوری‌ها» را جزو بهترین کارهای من بدانید، آنچه بعد از کارگردانی در این زمینه به من کمک کرده، متن بود. در این کار‌ها، قصه به من اجازه‌ی حرکت می‌داده و باعث می‌شده بتوانم از عهده‌ی ایفای نقش‌ام به خوبی برآیم، چیزی که در خیلی کارهای کمدی ما به آن توجهی نمی‌شود. واقعیت این است که بزرگ‌ترین ضعف ما در تمامی ژانر‌ها چه در سینما و چه در تلویزیون، نداشتن فیلمنامه‌ی قوی است و این معضل بزرگی است، معضلی که تنها مختص ایران نیست و کشورهای دیگر و حتی آمریکا هم وجود دارد ولی در آن کشور‌ها پشتوانه‌سازی‌هایی صورت می‌گیرد که برخی از آدم‌ها می‌توانند زیردست حرفه‌ای‌ها بزرگ شوند و کار را به درستی یاد بگیرند، چیزی که در ایران هنوز انجام نمی‌شود. باور کنید من در ۷ ماه گذشته بالغ بر ۴۰ فیلمنامه‌ی سینمایی، تلویزیونی و تله فیلم خوانده‌ام ولی تنها به یکی از آنها توانسته‌ام پاسخ مثبت بدهم!

فکر می‌کنید استقبال مخاطب از «شوخی کردم» چگونه باشد؟

من تجربه‌ی بازی در آیتم را تا به حال نداشته‌ام و این دلهره را دارم که نتیجه‌ی کار خودم چگونه می‌شود. اما وقتی نتیجه‌ی کار دوستانی که این تجربه را داشته‌اند، می‌بینم، فکر می‌کنم این اثر هم مورد استقبال قرار گیرد. نوع چیدمان و موضوعات سیاسی، اجتماعی، خانوادگی و... این آیتم‌ها آن‌ها را جذاب و گیرا می‌کند. در کنار اینها، آگاهی‌هایی که دوستان من امیرمهدی ژوله و خشایار الوند سر کارهایی همچون «قهوه‌ی تلخ»، «مرد هزار چهره» و «ویلای من» به دست آورده‌اند، یقینا در «شوخی کردم» به آنها کمک زیادی می‌کند.

بیژن بنفشه‌خواه

یک کار آیتمی مدرن

از آنجایی که فکر می‌کردم «شوخی کردم» کار خوبی می‌شود در آن حضور پیدا کردم. در کنار اینکه کارگردان این مجموعه هم آقای مدیری هستند و به خاطر اعتمادی که به آقای مدیری داشتم، بدون اینکه نیاز باشد تمام متن را بخوانم این دعوت به همکاری را پذیرفتم.

با اینکه ایفای نقش در کارهای طنز سخت‌تر از کارهای جدی است، ولی بیشتر دوست دارم در پروژه‌هایی حضور داشته باشم که مضمون طنز دارند. وقتی شما کار طنز انجام می‌دهید مانند این است که روی لبه‌ی باریکی حرکت می‌کنید و باید خیلی مواظب باشید چون اگر ذره‌ای غفلت کنید ممکن است کار لوث شود و مردم با آن ارتباط برقرار نکنند و دوست‌اش نداشته باشند و تاثیر خوبی روی آنها نگذارد؛ اتفاقی که در کارهای جدی کمتر می‌افتد زیرا در آنجا شخصیتی با ویژگی‌های کار طنز وجود ندارد که بخواهد لوث شود. در کار طنز باید تلاش کنید تا نقشی که ایفا می‌کنید برای مخاطب شیرین باشد. با وجود تمام این موارد باز هم انجام کار طنز همیشه برایم دوست داشتنی‌تر بوده است.

باتوجه به اینکه «شوخی کردم» یک اثر آیتمی مدرن است و محتوای آیتم‌هایش هم سیاسی، اجتماعی و نقادانه است، فکر می‌کنم مورد استقبال مردم قرار گیرد. این کار، با شکل جدیدی به تمام این موضوعات می‌پردازد، شکلی که برای مخاطب جذابیت دارد و تکراری نیست.

امیر ادیب‌پرور

شیوه‌ی تدوین متفاوت

«شوخی کردم» با شیوه‌ی جدیدی مونتاژ می‌شوند و یک بخش آن ویدئو کلیپ‌هایی است که در آنها کار می‌کنیم و قسمت یک مقدار زمانبر‌تر از بقیه است. در‌‌نهایت این سه مورد را در هم خرد می‌کنیم و جلوه‌های ویژه بصری نیز روی آنها انجام می‌دهیم و هر هفته دو قسمت ۴۰ دقیقه‌ای از کار را می‌بندیم. در کارهای قبلی آقای مدیری همه چیز را سر صحنه سوئیچ می‌کردند اما الان این اتفاق نمی‌افتد و حتی بعضی از آیتم‌ها را با تک دوربین کار می‌کنند و همه در اینجا مونتاژ می‌شود، در کنار اینکه تصویربرداری «شوخی کردم» با دوربین حرفه‌ای و با کیفیت بالاتری انجام می‌شود. ما همزمان کار می‌کنیم و به فاصله‌ی یک روز بعد از تصویربرداری مونتاژ انجام می‌شود. از آنجایی هم که آقای مدیری تسلط کاملی بر کار مونتاژ دارند، پنجشنبه، جمعه هر هفته کارهایی که من انجام داده‌ام را با هم فاین‌کات می‌کنیم. از آنجایی که تعداد بازیگران ما زیاد است تیتراژ متفاوتی را برای کار در نظر گرفته و در آن از انیمیشن استفاده کرده‌ایم.

رابعه اسکویی

حرف‌های جدی لابه‌لای شوخی

بودن آقای مدیری و اینکه بعد از مدت‌ها با بچه‌هایی که کار طنز می‌کردند، دور هم جمع شدیم، برایم جذاب بود و دلیل حضورم در «شوخی کردم» شد. من بعد از «ویلای من»، سر این کار آمدم و خیلی خوشحالم که موقعیت دیگری دست داده تا بتوانیم با بچه‌ها دست به دست هم دهیم و کاری کنیم تا مردم شاد شوند، حتی اگر شده به اندازه‌ی یک لبخند زدن! ما در کار سعی داریم لابه‌لای شوخی کردن‌ها، حرف‌هایی را به مردم بگوییم و این هم برای من جذاب و لذت‌بخش بود زیرا کار آیتم این نیست که صرفاً تماشاگرش را بخنداند.

یکی از ویژگی‌های کار آیتمی در «لحظه» بودنش است و تو باید آنقدر باهوش باشی که در‌‌ همان لحظه چیزی را بیافرینی و این همیشه برایم جذاب بوده. من در آیتم، بازیگری را یاد گرفتم چون وقتی نقشی را به تو می‌دهند باید آنقدر حضور ذهن داشته باشی که چیز خوشایندی را خلق کنی و با همه حواست کار می‌کنی و همه وجودت در تکاپوست و این لذت‌بخش است. وقتی با آقای مدیری کار می‌کنید این قضیه جذاب‌تر هم می‌شود چون اصلا به بازیگرانش فرصت نمی‌دهد تا از تجربه‌ی کارهای قبلیشان استفاده کنند و در لحظه باید چیزی را بیافرینند در کنار اینکه اصلا متنی را به ما نمی‌دهند تا بخواهیم روی آن فکر کنیم.

امیدوارم استقبال مردم از این کار خوب باشد و از دیدنش لذت ببرند چون ما کار می‌کنیم تا مخاطبانمان لذت ببرند. باتوجه به حضور بازیگران طنزی که مردم دوستشان دارند و مضمونی که «شوخی کردم» دارد، فکر می‌کنم کار جذابی شود و مردم از آن استقبال کنند.

علی لک‌پوریان

بمب خبری

آقای مدیری سال‌ها پس از «ساعت خوش»، تصمیم گرفتند که بچه‌ها را یکبار دیگر دور هم جمع کنند و کاری بسازند که نقد فرهنگی، سیاسی، اجتماعی و... است. در واقع آیتم‌های «شوخی کردم» صرفاً سیاسی نیست بلکه تلنگری است به فضای موجود و یک نقد فرهنگی. این کار از آن جهت دارای اهمیت است که نقد فرهنگی روی تمامی وجوه زندگی ما اعم از ورزشی، اجتماعی، هنری، سیاسی، اقتصادی و... تاثیر دارد. در یک آیتم همه چیز طی مدت ۳ دقیقه انجام می‌شود. یعنی شروع، اوج و پایان باید در این مدت کوتاه انجام شود و همین باعث تأثیرگذاری بیشتر آن در محیط اجتماعی ما می‌شود. مدت زمان پیش‌بینی شده برای ساخت این مجموعه، ۴ ماه است. فکر می‌کنم استقبال خوبی از این کار بشود زیرا بازیگران شناخته‌شده‌ی این مجموعه که مورد علاقه‌ی مردم هم هستند، چندین سال است به این شکل دور هم جمع نشده‌اند و این کار از هر نظر ایده‌آل و به نوعی بمب خبری است. اگر استقبال خوبی از «شوخی کردم» صورت گیرد، تعداد قسمت‌های آن بیشتر هم خواهد شد.

عکس های جالب اسطوره های ایران

عکس هایی که در زیر مشاهده می کنید. از رفتن بازیگر خوب کشورمان ( بهرام رادان ) به لوکیشن (پشت صحنه) سریال جدید استاد مدیری(شوخی کردم) توسط دوربین آقای کورش جوان شکار شده است.

 

 

مجموعه چهارم (قسمت های 7و8) سریال گنج مظفر توزیع شد.

 

قاب عکس خان قلی خان تحویل موزه داده شده است و اهالی باغ مظفر برای کامل کردن نقشهٔ گنج به آن نیاز دارند. بردبارخان پدر نازی، تخصصی دارد که...