مهران مدیری تصمیم به ساختن یك سریال آیتمی گرفته است. شاید برخی بخواهند با بی تفاوتی از كنار این خبر بگذرند ولی نگاهی به وضعیت طنز تلویزیونی و به ویژه آثاری كه با قالب آیتم تولید می شوند، اهمیت این تصمیم مدیری را بیشتر نشان می دهد. باز شاید عده یی از سپری شدن دوران طنزهایی با این قالب سخن بگویند اما واقعیت این است كه اگر یك نفر در این دوران بتواند این قالب بدنام شده و شكست خورده را احیا كند، مهران مدیری است. مردی كه درخشان ترین طنزهای آیتمی تلویزیون را ساخته و اصلااز این طریق به شهرت رسیده است. به همین دلیل با دو تن از همراهان او سر صحنه «شوخی كردم» به گفت وگو نشسته ایم. سیامك انصاری و علی لك پوریان. اولی نقش های اصلی بسیاری از سریال های مهم مدیری را بازی كرده و دومی علاوه بر بازی به عنوان مدیرتولید هم در كنار مهران مدیری بوده است.
    
    آقای انصاری، بازی تان در ویلای من نشان داد تلقی كسانی كه معتقد بودند اگر از انصاری نگاه كردن به دوربین را بگیری، دست و پایش بسته می شود، اشتباه بوده است. آنجا مشخص است كه شما برای نقش هدایت شخصیت پردازی دارید. حالاكه مهران مدیری تصمیم به ساخت آیتم گرفته و باید نقش های متنوعی بازی كنید، روند ایفای نقش و طراحی شخصیت چگونه است؟
    انصاری: خیلی متفاوت است. هر آیتم دو، سه دقیقه یی داستان خودش را دارد. شما دیگر نمی توانید دائم توی دوربین را نگاه كنید. البته این طراحی مثل ویلای من یا قهوه تلخ نیست ولی پلان خودش را دارد و شما با یك پیش زمینه یی سراغ آن نقش می روید.
    
    برخی معتقدند در كار آیتمی همین كه بازیگر تیپ ساز باشد، كافی است. این را قبول دارید؟
    لك پوریان: به نظرم درست تر این است كه بگوییم بازیگر آیتم باید بتواند در كمترین زمان یك تیپ/ شخصیت را خلق كند.
    
    این یعنی هر بازیگر طنزی لزوما در آیتم موفق نیست؟
    
    لك پوریان: دقیقا. بازیگر آیتمی خیلی فرق دارد. این به تجربه هم ثابت شده است. در این چند سال دیدیم آیتم سازی كسانی كه این كاره بودند و در این عرصه تجربه داشتند، موفق شد. مثل حرف تو حرف. یعنی بازیگران موفقی كه كار آیتم هم انجام می دادند. ولی بازیگرانی داشتیم كه خیلی خوب بودند ولی چون این تجربه را نداشتند، نتوانستند موفق شوند. نهایتا دیده شدند.
    
    با این توضیح ها بازگشتن مهران مدیری را به طنز آیتمی تصمیم درستی می دانید؟
    انصاری: بله. الان كار آیتم خیلی بهتر جواب می دهد. می بینید كه بیشتر بچه های این گروه هم كسانی هستند كه با آیتم شروع كردند. اوایل دهه هفتاد هم خیلی ها كه الان سوپراستار سینما هستند، دوست داشتند در آیتم كار كنند. هر كسی هم بگوید نه، دروغ گفته است. یادم هست حتی بازیگران تئاتر به كارهای آیتمی می آمدند و باز به تئاتر برمی گشتند.
    آن زمان كارهای آیتمی ویترین خوبی بود. همه منتظر بودند شب پنجشنبه بیاید و بنشینند ساعت خوش تماشا كنند. در طول هفته هم موضع صحبت همان قطعه های نمایشی و تكیه كلام ها بود.
    
    انصاری: بله. بازیگرانش خیلی دیده می شدند. این وضعیت درباره موجی كه با ساعت خوش راه افتاد هم صادق است. ما سال 73 از خواستگاری تا ازدواج را با حسین رفیعی و تعدادی از دوستان كار كردیم. بعد هم گل های 77 و جمعه بازار و... در ادامه بچه ها رفتند حرف تو حرف را كار كردند. فكر می كنم آخرین كارهای موفق آیتمی حرف تو حرف و سیب خنده بودند. همان ویترین اصطلاح درستی است. شاید چندان توانایی بازیگری هم نشان داده نمی شد ولی شما می توانستید بگویی كه این كاره اید.
    
    خب این صحبت ها متعلق به زمانی است كه كلادو كانال تلویزیونی داشتیم. الان به نظرتان آیتم جذابیت دارد؟
    لك پوریان: اتفاقا من معتقدم الان آیتم نه تنها كهنه نشده بلكه ضرورتش خیلی هم بیشتر احساس می شود. شما می بینید در دنیای امروز قطعه های زیبای موسیقی یا تكه های جالب صد فیلم را دانلود و تماشا می كنند. از همین جا مشخص می شود مخاطب امروز چه روحیه یی پیدا كرده است. دوست دارد تكه های جذاب آثار هنری را در همان حد چند دقیقه و ترجیحا با آغاز و پایانی مناسب ببیند.
    
    انصاری: بد نیست استقبالی را كه از سی دی شوخی با برنامه های ماهواره یی شد، به یاد آوریم. برخی مخاطبان و طرفداران آن برنامه، نوجوانانی هستند كه اصلاساعت خوش را ندیده اند ولی هنوز از كاری با این قالب استقبال می كنند.


    
    لك پوریان: تقریبا همه آن را دیده اند. به نظرم اگر یك جامعه آماری دقیق داشتیم و امكان انجام تحقیق برای یافتن درصد مخاطبان آن سی دی وجود داشت، احتمالااز نظر درصد بینندگان در كتاب گینس ثبت می شد.
    
    انصاری: در تمام كارهای غیرآیتمی این گروه، از پاورچین تا ویلای من، باز دیده ایم كه مردم تكه هایی را به خاطر دارند. همان نكته یی كه علی گفت. شما ببینید یك تكه هایی جدا می شود و می رود روی اینترنت. پس مردم سكانس هایی را كه به شكل آیتم است، خیلی دوست دارند. فكر می كنم نویسندگان ما هم در مسیرشان به این نتیجه رسیدند. ویلای من یك نخ تسبیح باریك داستانی داشت و سكانس های بانمكی كه با آن نخ به هم وصل می شدند.
    
    پس چرا در دوره یی كار آیتم رها شد؟
    انصاری: فكر می كنم تصمیم مدیران بود. در واقع تلویزیون در مرحله یی تصمیم گرفت سریال بسازد وگرنه هیچ چیزی دوره اش تمام نمی شود. شاید به شكل مقطعی این اتفاق بیفتد ولی در نهایت ادامه می یابد.
    البته خود فعالان این عرصه هم در دوره یی كنار رفتند و تلقی از كار آیتمی به همان شكل سنتی اش باقی ماند. یعنی یك كار ارزان با روند تولید سریع. من امروز سر ضبط یكی از آیتم ها حاضر شدم كه آقای انصاری هم در آن بازی داشت. كل آیتم سه دقیقه نمی شد ولی ضبطش یك ساعت و نیم زمان برد. متاسفانه در كار كسانی كه بعد از چهره های شاخص كار آیتمی وارد این عرصه شدند، این میزان سختگیری دیده نمی شود.
    
    انصاری: آیتم اصلااز اینجا استارت خود كه برنامه سازان می گفتند، هزینه یی ندارد. دو تا میز و صندلی و یك مبل می گذاریم اینجا و می شود اتاق. دو تا میز هم آن طرف می گذاریم و می شود اداره. واقعا هم هزینه یی نداشته. یادم هست سال ها پیش برای تولید كاری با غفوریان، شفیعی جم، لولایی، موفق، رفیعی و... به بندر انزلی رفته بودیم. برای آن كار لباس ها را به شكل عدلی می خریدند. من از دور لباس ها را دیدم و گفتم مگر این برنامه برای عید نیست پس چرا لباس مشكی خریده اند؟ بیژن گفت، نمی دانم. نزدیك كه شدیم دو میلیارد مگس از روی لباس ها بلند شد. یعنی نگاه این جوری بود. هیچ خرجی نمی كردند. كارگردانی هم نمی خواست. همان جا و سر صحنه سوئیچ می كردند. این دیدگاه كلی سرمایه گذاران بود. به نظرم همان روند منجر به نابودی اش شد. چون خود برنامه سازان ارزشی برای كارشان قائل نبودند. شما اینجا می بینید چه دكورهایی زده اند. چه دوربین ها و سیستم مونتاژی خریداری شده. یك تیم نویسنده هم هست كه می نویسد و متن هایشان با سختگیری خوانده می شود. پس شما اگر تصمیم بگیرید آیتم خوب بسازید، خوب می شود.
    
    آقای لك پوریان، شما مدیرتولید سریال های اخیر مهران مدیری هم بوده اید. در این مقام تفاوت كار سریال با آیتم چطور است؟ صحبت از شصت بازیگر اصلی است و متن هایی كه به تناوب نوشته می شوند و احتمالاهریك ضرورت های خاص خود را دارند.
    لك پوریان: آن طور كه به نظر می رسد سخت نیست. اینجا آیتم های ثابتی داریم كه فقط قصه هایش فرق می كند. البته در كنارش آیتم های متفاوت هم هست ولی از نظر دشواری مثلابا قهوه تلخ قابل مقایسه نیست. اینجا شصت بازیگر با هم آفیش نمی شوند.


    
    انصاری: قهوه تلخ از نظر تولید دشوارترین كار ما بود.
    
    آیتم های تدوین شده را دیده اید؟
    لك پوریان: من دیشب سه چهارتایش را دیدم و خیلی خندیدم. به نظرم مخاطب خیلی دوستش خواهد داشت. چون موضوعش، مشكلات روز است. به همین دلیل به استقبال از این مجموعه خیلی خوش بینم.
    
    آقای انصاری شما چطور؟
    انصاری: من هم دیدم. خیلی خوب بود و البته خوشبینم.